بررسي اثر تغييرات دماي مخلوط بتن هاي خودتراكم حاوي انواع مواد افزودني معدني بر رئولوژي

كارشناسي ارشد

حساس بودن روند ساخت بتن خودتراكم و تأثير پذيري مخلوط بتن ساخته شده نسبت به شرايط محيط اطراف و جزئيات مصالح و اجزاء ساخت، از عواملي است كه مي تواند در مطالعه تغييرات ويژگي هاي بتن تازه و سخت شده نسبت به دماي مخلوط و شرايط محيطي ساخت و شناخت هر چه بهتر رفتار بتن تازه نسبت به تغييرات دماي مخلوط مفيد باشد. در اين تحقيق نمونه هاي بتن خود تراكم در دو دسته ساخته شده اند. نمونه بتن خودتراكم پودري با نسبت ثابت آب به سيمان 42/0 و حاوي پودرسنگ كه مواد دوده سيليسي، متاكائولن و سرباره در درصد هاي مختلف جايگزين سيمان شده است و دسته ديگر نمونه هاي بتن خودتراكم بدون پودر و جايگزيني مواد ذكر شده كه هر دو دسته مخلوط با اسلامپ 30±700 ميلمتر در سه سطح دماي متغير مورد آزمايش قرار مي گيرند. با توجه به شرايط اقليمي شهر تهران در فصول مختلف، دماي مخلوط كم در دماي 3 ± ℃5 و دماي بالاي مخلوط در 3 ± ℃ 34 انجام گرفته و دماي متوسط 2 ± ℃21 در نظر گرفته شده است. آزمايش هاي انجام گرفته بر روي مخلوط ها آزمايش هاي معمول بتن تازه شامل زمان (T50) ، جريان اسلامپ، ، و افت اسلامپ در زمان هاي متفاوت و خواص رئولوژي مي باشد كه با دستگاه رئومتر انجام شده اند. آزمايش هاي سخت شده مقاومت فشاري در سنين 7 ، 28 و 90 روز انجام گرفته است. نتايج بدست آمده نشان مي دهد كه تنش جاري با كاهش دماي مخلوط به طور متوسط 30% كاهش مي يابد و ويسكوزيته به طور متوسط 25% بيشتر مي شود . با افزايش دماي مخلوط، تنش جاري به طور متوسط 20% افزايش مي يابد و مقدار ويسكوزيته پلاستيك 40% كاهش دارد. با افزايش دماي مخلوط مقاومت 7 روزه نمونه هاي ساخته شده 10% بيشتر شده اما مقاومت 28 روزه تا 15% كاهش مي يابد. واژه‌هاي كليدي: بتن خودتراكم، دماي مخلوط، كارآيي، خواص رئولوژي، افزودني جايگزين سيمان

190663

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي و مديريت ساخت

دكتر پرويز قدوسي - دكتر علي‌اكبر شيرزادي جاويد