بررسي اثر تغييرات دماي بتن خودتراكم حاوي انواع افزودني هاي شيميايي بر رئولوژي

كارشناسي ارشد

بر اساس اهداف تعيين شده در اين تحقيق، سه دسته مخلوط با نسبت آب به سيمان 42/0 طراحي شده است. دسته اول مخلوطها به مقايسه فوقروانكنندهها، به منظور تعيين فوقروانكننده مناسب در شرايط محيطي متفاوت مي باشد. دسته دوم به دليل تعيين اثرات كندگيركننده بر پايداري خواص رئولوژي بتن خودتراكم مي باشد و دسته سوم كه شامل 15 مخلوط مي باشد با هدف شناسايي مزيتها و عيوب VMA نسبت به پودرسنگ در شرايط محيطي متفاوت مي باشد. در اين تحقيق خواص رئولوژي بتن تازه حاوي مواد افزودني شيميايي مختلف به عنوان يك تابع از زمان اختلاط، دما و مقدار مواد افزودني مورد بررسي قرار گرفت. چهار ماده افزودني شيميايي يعني پليكربوكسيلات، نفتالين سولفونات، كندگيركننده و اصلاح كننده ويسكوزيته مورد استفاده قرار گرفت. پس از رساندن دماي مخلوطهاي بتن به دماي محيط، در طول زمان 60 دقيقه آزمايش رئولوژي با استفاده از يك رئومتر انجام شد. نتايج آزمون نشان مي دهد كه ثابت بينگهام بتن خودتراكم به ميزان قابل توجهي تحت تاثير تغييرات دما، زمان مخلوط كردن، نوع و مقدار مواد افزودني مي باشد. تنش جاري و ويسكوزيته پلاستيك در تلاش براي توسعه روش هاي منطقي براي ارزيابي عيني از رئولوژي مخلوطهاي بتن در دماهاي متفاوت مورد بررسي قرار گرفت. در اين تحقيق، مقدار پارامتر‌هاي رئولوژي و نرخ رشد آن با زمان، در دماهاي مختلف مقايسه شده است. بر اساس نتايج بدست آمده، پلي‌كربوكسيلات نسبت به نفتالين سولفونات و كندگيركننده براي زمان‌هاي بيشتر از 40 دقيقه، مي تواند سبب بهبود رئولوژي شود. همچنين نتايج اين تحقيق نشان مي‌دهد از آنجايي كه بتنهاي پودري، 50 درصد افت اسلامپ بيشتري نسبت به بتنهاي نوع VMA دارند براي حمل و نقل‌هاي كوتاه و پيشرفت سريع در محل ساخت و ساز، بتن پودري را مي توان بهترين انتخاب در نظر گرفت و البته، اگر هدفمان حفظ سياليت و بتن ريزي آهسته باشد بتن نوع VMA مي تواند انتخاب بهينه باشد كه افزايش سيمان مي تواند به آن كمك كند.

190454

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي و مديريت ساخت

دكتر علي اكبر شيرزادي جاويد - دكتر قدوسي