بررسي و ارائه راهكارهاي بازسازي بافت‌هاي فرسوده شهر تهران

كارشناسي ارشد

چكيده بافت‌هاي قديم به‌عنوان هسته‌هاي اصلي شكل‌گيري شهرهاي كهن ايراني ، كارايي خود را از دست داده و با انواع بحران‌هاي شهري مواجه گرديده است ، اهميت بار فرهنگي اين بافت‌ها ، وجود عناصر و المان‌هاي با ارزش تاريخي و ميراثي ، مشكلات ترافيكي حاصل از اين بافت‌ها ، اهميت و لزوم خدمات‌رساني به اين مناطق در زمان بحران ، قطعيت خطر وقوع زلزله و عدم امكان پيشگويي زمان وقوع زلزله ، استفاده از سيستم‌هاي جديد برنامه‌ريزي و پردازش اطلاعاتي ، لزوم حفظ بهسازي و نوسازي اين نوع از بافت‌هاي شهري را دوچندان مي‌سازد. امر بهسازي ، ساماندهي و احياي فضاهاي شهري وابسته به شناسايي پتانسيل‌ها و محدوديت‌ها و تعيين استراتژي مطلوب توسعه راهبردي – ساختاري در راستاي شاخص‌هاي متنوع كالبدي ، اجتماعي ، اقتصادي مي‌باشد . با توجه به اين‌كه بافت‌هاي قديمي و فرسوده شهري جزئي از پيكره شهر مي‌باشند و به دليل فرسودگي رو به تزايد از صفحه حيات اقتصادي شهر به دور مانده‌اند . بهره‌برداري از تمامي پتانسيل‌هاي موجود در شهر و بهينه‌سازي وضعيت موجود به‌منظور افزايش بهره‌وري يكي از دلايل منطقي پرداختن به تجديد حيات بافت‌هاي قديمي شهري كشور است . بهسازي و بازسازي بافت‌هاي فرسوده نياز به انواع گوناگوني از مشاركت دارد ، مشاركت بخش دولتي با بخش عمومي، بخش عمومي با بخش خصوصي، بخش عمومي و مردم و غيره و براي تحقق‌پذيري اين اشكال از مشاركت اقداماتي چون تشكيل دفتر توسعه محله، انعقاد توافق‌نامه ميان شهرداري و سازمان عمران و بهسازي شهري، تقويت تعاوني مسكن ساكنان و برنامه‌ريزي براي ساخت مجموعه مسكوني نمونه ضروري به نظر مي‌رسد . وجود يك مديريت واحد جامع بر بازسازي بافت‌هاي فرسوده مي‌تواند نظريه‌ها و راهبردهاي عملي را به راهبردهاي قابل اجرا در صحنه عمل تبديل نمايد. براي برون‌رفت از وضع موجود ضمن پرداختن به مباحث كلي و بنيادين و نوسازي و تلقي آن به‌صورت فرايندي مستمر و بلندمدت نياز به راهكارهايي است كه براي مردم قابل‌اندازه‌گيري و قابل حس باشد و يعني راهكارها مردم را سريعاً به نيازهايشان برساند.

189960

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر مصطفي جعفري

مديريت اجرايي

دكتر سيد غلامرضا جلالي نائيني