بهبود كيفيت بتن آسفالتي با استفاده از متدولوژي رويه پاسخ

كارشناسي ارشد

چكيده در طراحي كلي‌ لايه‌هاي روسازي، لايه بتن آسفالتي مهمترين نقش را ايفا مي‌كند. از آنجا كه لايه آسفالتي در بالاترين سطح روسازي و در تماس مستقيم با عوامل محيطي‌ و با چرخ‌ها قرار مي‌گيرد، لذا بيشترين تخريب و بيشترين حد تنش‌ها در روسازي‌ها به اين لايه وارد مي‌‌شود. در اين مطالعه، به منظور بهبود عملكرد بتن آسفالتيAC))، از متدولوژي رويه پاسخ (RSM) به كمك طرح مركب مركزي وجه- متمركز (FCD) جهت بررسي‌ خواص فيزيكي‌ آن از جمله دانه بندي سنگدانه و درجه نفوذ قير به كار رفته در ساخت مخلوط هاي آسفالتي و همچنين در صد فضاي خالي‌ و دما نيز كه در كيفيت مخلوط‌هاي آسفالتي نقش مهمي‌ را ايفا مي كنند، كمك گرفته ايم. مدول برجهندگي (Mr) و مقاومت كششي غير مستقيم (ITS) در بتن هاي آسفالتي از جمله مهم‌ترين متغير‌هاي ورودي به منظور ارزيابي عكس‌العمل هاي روسازي در بارگذاري‌هاي ترافيكي هستند، بنابراين در اينجا به عنوان متغير‌هاي پاسخي در نظر گرفته مي شوند كه بايد از طريق مدل‌هاي FCD تحليل و بهبود پيدا كنند. همچنين به منظور بهينه سازي هم زمان اين دو متغير پاسخ، از توابع مطلوبيت در RSM استفاده شده است. بر اساس نتايج به دست آماده، دانه بندي شماره 5 براي سنگدانه، درجه نفوذ 50/40 براي قير، در صد فضاي خالي‌ 3% و دمايC 020 سطوح بهينه براي فاكتور هاي تاثيرگذار بر كيفيت AC هستند. علاوه بر اين، مدل‌هاي رگرسيوني نيز به منظور پيش بيني‌ Mr و ITS در مخلوط‌هاي آسفالتي توسعه يافته اند. واژه هاي كليدي: بتن آسفالتي، بهبود كيفيت، متدولوژي رويه پاسخ، مدول برجهندگي، مقاومت كششي غير مستقيم

189911

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر محمد رضا محمد عليها

صنايع

دكتر رسول نورالسناء