بررسي تاثير ژئوسل بر افزايش باربري خاكريزهاي راه آهن به روش عددي و آزمايشگاهي

كارشناسي ارشد

چكيده با توجه به روند افزايش بار محوري و سرعت روي خطوط ريلي موجود، لزوم بهسازي بيش از پيش خاكريز ها احساس مي شود. در اين راستا يكي از تكنيك هاي پيش روي بكارگيري ژئوسل در روند بهسازي خاكريز خطوط ريلي است. در اين روش تعيين تعداد لايه هاي ژئوسل و تراز قرارگيري آنها نقشي كليدي در اين موضوع ايفاء مي نمايد. از آنجا كه در ادبيات فني تاثير تعداد لايه و مشخصات ژئوسل بر كنترل پايداري و نشست خاكريزهاي راه آهن مشخصاً يررسي نشده است، در تحقيق حاضر با ساخت و بارگذاري شش خاكريز 10 متري در مقياس 1:20 آزمايشگاهي و عددي، تاثير تعداد لايه هاي ژئوسل با ابعاد چشمه 5 در 5 سانتي متر و ارتفاع 5 سانتي متر بر پايداري آنها مورد بررسي قرار گرفته است. پس از اعمال بارگذاري يكنواخت افزايشي بر تاج خاكريز تا لحظه گسيختگي ، نتايج حاكي از افزايش ظرفيت باربري خاكريز و كاهش نشست متناسب با افزايش تعداد لايه ژئوسل مي باشد بطوريكه اين روند تا چهار لايه ژئوسل به صورت افزايشي و پس از جاي¬گذاري لايه پنجم روندي كاهشي داشته است. ميزان افزايش باربري با جاي گذاري چهار لايه ژئوسل نسبت به خاكريز بدون ژئوسل در مدل آزمايشگاهي 6/38 % و ميزان كاهش نشست تاج در باربري يكسان، 37% بوده است. در راستاي تكميل و توسعه كار آزمايشگاهي مدل عددي مطابق با مدل آزمايشگاهي ساخته شد و بر روي پارامترهاي چسبندگي و مدول الاستيسيته خاكريز، مدول الاستيسيته ژئوسل، و بعد عمود بر صفحه خاكريز تحليل حساسيت صورت گرفت. روند نتايج مدل¬سازي عددي مطابق با مدل آزمايشگاهي بود و حداكثر ميزان افزايش ظرفيت باربري مربوط به لايه ي چهارم 66/68 % نسبت به حالت بدون ژئوسل بدست آمد. واژه‌هاي كليدي: خاكريز مسلح با ژئوسل، خاكريز راه آهن، پايداري خاكريزها، كنترل نشست، افزايش باربري، مدل آزمايشگاهي، مدل عددي

189274

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي خطوط راه آهن

دكتر مرتضي اسماعيلي