ميزان اثربخشي مدلهاي تعالي سازماني در ايران با تمركز بر نوع سازمانها

دكتري

تا كنون تحليلهاي متعددي در ارتباط با عملكرد و اثربخشي مدلهاي سرآمدي كسب و كار در انواع مختلف سازمانها بر حسب نوع مالكيت، اندازه و غيره صورت گرفته است، اما شواهد اندكي از بررسي عملكرد اين مدلها در سازمانهايي كه تحت تاثير شرايط متغيير محيطي هستند مشاهده ميشود. در اين تحقيق تلاش ميشود كه عملكرد مدل جايزه ملي كيفيت ايران كه مبتني بر مدل EFQM ميباشد در دو نوع سازمانهاي غيرروتين و روتين (كه به ترتيب با سطح بالا و پايين عدم قطعيت محيطي مواجه هستند) مورد بررسي قرار گيرد. براي اين مهم ابتداء مي بايست يك مدل مناسب براي دسته بندي سازمانها به دو دسته روتين و غيرروتين طراحي مي گرديد. لذا بدين منظور با استفاده از روش تحليل تمايز و بر اساس سه شاخص شامل عدم قطعيت فرآيندها، نوع استراتژي سازمان و انعطاف پذيري كاركنان، يك تابع تمايز جهت دسته بندي 64 شركت متقاضي جايزه ملي كيفيت ايران محاسبه گرديد. مقدار اين سه شاخص بر اساس پرسشنامه هايي كه بدين منظور طراحي گرديد، محاسبه گرديد و سپس سازمانها بر حسب مقدار تابع تمايز خود به دودسته روتين و غيرروتين تفكيك گرديدند ونهايتا ميانگين امتياز اين دو دسته از سازمانها در فرآيند جايزه ملي كيفيت مورد مقايسه قرار گرفتند. نتايج نشان ميدهد كه در سازمانهاي غير روتين سطح عدم قطعيت فرآيندها بيشتر از سازمانهاي روتين است وكاركنان از انعطاف پذيري بيشتري برخوردار هستند.همچنين استراتژي مديريت دانش اين نوع سازمانها بيشتر مبتني بر دانش ضمني است. و نكته آخر آنكه، تفاوت معناداري بين ميانگين امتياز اين دو نوع سازمان وجود دارد بگونه ايكه ميانگين امتياز سازمانهاي روتين كه با سطح پاييني از عدم قطعيت محيطي ، بيشتر از سازمانهاي غيرروتين كه با سطح بالايي از عدم قطعيت مواجه هستند، مي باشد.

189245

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر منوچهر نجمي

سيستم و بهره وري

دكتر رسول نورالسناء