بررسي مواد حفاظت سطحي بتن براي افزايش دوام

كارشناسي ارشد

چكيده بطور كلي وظيفه حفاظت سطحي در بتن جلوگيري از آسيب هاي فيزيكي و شيميايي ناشي از عوامل مهاجم از جمله جلوگيري يا تاخير در خوردگي آرماتور يا ايجاد حفاظت در برابر نفوذ يون كلر، دي اكسيد كربن، اكسيژن و به خصوص آب ميباشد. در اين تحقيق عملكرد سه نوع ماده حفاظت سطحي بتن بر روي دو نوع بتن خودتراكم نسبتهاي آب به سيمان متفاوت و يك نوع بتن معمولي ، براي افزايش دوام مورد ارزيابي قرار گرفت. آزمايشات جذب حجمي و جذب مويينه آب، نفوذپذيري بخار آب (تنفس بتن) اختلاف پتانسيل نيم پيل، شدت خوردگي و زاويه تماس آب براي ارزيابي عملكرد اين مواد انجام شد. براي نخستين بار عملكرد ماده نانو گرافن اكسايد به عنوان حفاظت سطحي مورد آزمايش قرار گرفت و مشاهده شد ماده نانو گرافن اكسايد اگر به صورت اسپري و يا مستغرق سازي اعمال شود تا 60% قادر خواهد بود تا از نفوذ آب در بتن جلوگيري كند. از مهم ترين نتايج اين تحقيق اين بوده است كه استفاده از مواد حفاظت سطحي تاثير بسزايي در كاهش نفوذپذيري، كاهش اختلاف پتانسيل نيم پيل و كاهش شدت خوردگي و در مجموع افزايش دوام بتن خواهد داشت به طوري كه نمونه هاي حفاظت شده به غير از يك مورد تا هفته بيست و سوم وارد فاز فعال خوردگي نشدند. افزايش نسبت آب به سيمان بتن پايه (كاهش كيفيت بتن پايه) موجب تضعيف عملكرد مواد حفاظت سطحي خواهد شد. در خصوص اندود حفاظتي (اپوكسي) نسبت آب به سيمان بتن پايه هم در جذب آب و هم در شدت خوردگي تاثير بسزايي دارد اما در نمونه هاي حفاظت شده با رزين آبگريز (سيلان+سيلوكسان) مقدار نسبت آب به سيمان بتن پايه، عليرغم عدم تاثير زياد در جذب آب اما در شدت خوردگي تاثير مهم و قابل توجهي دارد. هم چنين نتايج نشان ميدهد استفاده از بتن خودتراكم تاثير بسزايي در كيفيت عملكرد اندود حفاظتي در مقايسه با بتن عادي نداشته است، اين در حالي است كه استفاده از بتن خودتراكم موجب كاهش شدت خوردگي نمونه هاي حفاظت شده بوسيله ماده آبگريزكننده شده است. واژه‌هاي كليدي: حفاظت سطحي بتن، دوام بتن، خوردگي بتن، تنفس بتن

189016

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر علي اكبر شيرزادي جاويد

مهندسي و مديريت ساخت

دكتر پرويز قدوسي - دكتر اصغر حبيب نژاد كورايم