امولسيون زدايي آب از نفت و راهكارهاي افزايش ميزان بازده آن به شيوه انعقاد الكترواستاتيكي دي الكتروفورز

كارشناسي ارشد

در اين تحقيق امولسيون‌زدايي آب موجود در نفت در مقياس نيمه‌آزمايشگاهي با استفاده از ميدان الكتريكي جريان متناوب و دمولسيفاير سديم¬دودسيل¬سولفات انجام شد. تاثير متغيرهايي از قبيل آرايش الكترودي، ميزان شوري آب، دما، ميدان الكتريكي و مدت‌زمان اجراي فرايند بر جداسازي مورد بررسي قرار گرفت. جهت ساخت امولسيون از نفت خام مارون 224، و جهت كاهش دادن تاثير حضور آسفالتين و رزين از محلول 30 درصد وزني SDS استفاده شد. با افزايش ميدان الكتريكي از 0 تا 20 كيلوولت بر سانتي‌متر بازدهي جداسازي به 90 درصد (در مدت 7 دقيقه) رسيد. با افزايش مدت¬زمان فرايند تا 11 دقيقه بازده جداسازي به ميزان 98 درصد رسيد. همچنين نشان داده شد كه آرايش الكترودي تاثير به سزايي بر روي ميزان جداسازي دارد. ساير آزمايش‌هاي انجام شده مشخص كرد كه رابطه دما و درصد جداسازي به صورت اكيدا صعودي نيست چراكه با افزايش دما تا 55 درجه سانتي‌گراد ميزان انعقاد و جداسازي بيشتر شد اما در دماهاي بالاتر از آن روندي نزولي در ميزان جداسازي مشاهده شد. علاوه بر موارد فوق نحوه تاثير متغيرهاي مدت‌زمان اجراي فرايند و ميزان شوري آب بر بازده جداسازي به‌طور جداگانه بررسي شد. با افزايش مدت‌زمان اجراي فرايند، ميزان انعقاد قطره‌ها و درنتيجه ميزان جداسازي افزايش يافت. برخلاف انتظارات افزودن سديم¬كلريد به محلول جهت بالا بردن شوري آب و ثابت دي‌الكتريك قطره‌ها، بازده‌ جداسازي را كاهش داد. در پايان با استفاده از نرم‌افزار كامسول فرايند انعقاد قطره‌ها تحت تاثير ميدان الكترواستاتيكي شبيه‌سازي شد. با توجه به نتايج به دست آمده مشخص شد كه جهت شبيه‌سازي انعقاد قطره‌ها مدل ميدان فازي در مقايسه با مدل حجم سيال از دقت بالاتري برخوردار است.

188934

دانشگاه علم و صنعت ايران

فرايندهاي جداسازي

سيد نظام الدين اشرفي زاده