آب‌بندي و متراكم‌سازي ملات سخت شده با استفاده از مواد معدني

كارشناسي ارشد

چكيده مابين عواملي كه نقش اساسي در افزايش ميزان ورود گازهاي گلخانهاي به اتمسفر را دارند، فرآيند توليد سيمان سهم قابل توجهي را به خود اختصاص داده است بنابراين براي نائل شدن به توسعه‌ي پايدار و كاهش انتشار گاز‌هاي گلخانه‌اي لازم است كه از ميزان مصرف اين ماده كاسته شود. اين مهم با افزايش دوام و عمر عملكردي سازه‌هاي بتني تا حدي قابل دستيابي است كه در نتيجه آن نياز به ساخت و در نتيجه مصرف سيمان كاهش مييابد. با توجه به آنكه بتن، تركيبي غير يكنواخت از سيمان، آب، ماسه و شن ريز و درشت مي‌باشد، تشكيل خلل و فرج در آن اجتناب ناپذير است. دي‌اكسيدكربن و يون‌هاي مهاجم محلول در آب از طريق تخلخل‌هاي موئينه‌ي موجود در بتن به دورن آن نفوذ مي‌كنند كه به تدريج فرآيند آسيب به بتن و كاهش عمر آن آغاز مي‌شود. لذا به منظور افزايش عمر و دوام سازه‌هاي بتني مي‌بايست نفوذ عوامل مخرب به درون آن را كاهش داد. يكي از روش‌هايي كه اخيراً براي كاهش نفوذپذيري بتن مطرح گرديده است آب‌بندي سطحي به وسيله‌ي مواد آلي يا معدني مي‌باشد. در اين مطالعه از دو ماده معدني سديم سيليكات محلول (آب – شيشه) و نانوسيليس كلوئيدي و براي مقايسه از ماده تترااتيل‌اورتوسيليكات جهت آب‌بندي سطوح آزمونه‌هاي بتني استفاده شد تا تاثير آن‌ها بر روي ميزان جذب آب، حجم تخلخل باز و مقاومت فشاري آزمونه‌ها بررسي گردد. اين تركيبات همگي حجم تخلخل باز و درصد جذب آب آزمونه‌ها را كاهش دادند، اما بهترين عملكرد از تترااتيل‌اورتوسيليكات پس از چهار بار پوشش‌دهي حاصل گرديد به‌طوري كه درصد حجم تخلخل باز و درصد جذب آب به ترتيب 9% و 10% كاهش را تجربه كردند. مابين مواد معدني كه مورد بررسي قرار گرفت محلول كلوئيدي نانوسيليس با غلظت 30% عملكرد مناسبي را از خود نشان داد به طوريكه درصد جذب آب را 9% و حجم تخلخل باز را 7% كاهش داد. درصد جذب آب و حجم حفرات باز براي محلول سديم سيليكات مايع در حالتي كه نسبت آب – شيشه به آب 4 به 1 بود، به ترتيب 5% و 6% كاهش داشت. چنين مشاهده شد كه مقاومت فشاري تغيير محسوسي نداشت. واژه‌هاي كليدي: تخلخل باز، جذب آب، مقاومت فشاري، سديم سيليكات، نانوسيليس، تترااتيل‌اورتوسيليكات

188531

دانشگاه علم و صنعت ايران

صنايع شيميايي معدني

دكتر علي اله‌وردي