تاثير روش‌هاي قابليت اطمينان بر طول ناحيه تداخلي

كارشناسي ارشد

چكيده كافي بودن طول ناحيه تداخلي سبب مي‌شود راننده با ايمني بيشتر از مسير مبدأ خود خارج شده و به مسر مقصد بپيوندد. برخلاف روند طراحي كنوني، روشي احتمالاتي براي طراحي هندسي آزادراه‌ها در اين تحقيق مورد استفاده قرار گرفته است كه در آن، طول مورد نياز خطوط تغيير سرعت براي وسايل نقليه مختلف، با استفاده از دستورالعمل‌هاي آماري قابليت اطمينان محاسبه شده است. مزيت اصلي اين روش اين است كه خصوصيات جريان ترافيكي و رفتار رانندگان تصادفي در نظر گرفته شده است. خروجي اين روش به جاي يك مقدار معين، توزيعي از مقادير براي جامعه استفاده كننده از تسهيلات و مسئله مورد طراحي را در اختيار طراح قرار مي‌دهد. در اين مطالعه نشان داده شده است كه با استفاده از دستورالعمل‌هاي قابليت اطمينان، مي‌توان يك طراحي هندسي مناسب براي آزادراه‌ها و دسترسي‌هاي آن‌ها انتخاب نمود كه بهتر و بيشتر با رفتار شتاب‌دار رانندگان مطابقت دارد. تحقيقات نشان داد خطوط تغيير سرعت با طول كمتر يا بيشتر از طول لازم داراي احتمال خطر بالايي هستند. با اين روش ضمن بالا بردن سطح ايمني، از احداث خطوط تغيير سرعت با طولي بيش از طول مورد نياز و در نتيجه از بالا رفتن هزينه‌ها جلوگيري به عمل مي‌آيد. پس از انجام مطالعات مشخص گرديد كه روندهاي كنوني طراحي هندسي و مقادير پيشنهادي در آيين‌نامه‌ها با توجه به فرضياتي كه از رفتار رانندگان دارند، در برخي از موارد مناسب نيستند. كلمات كليدي: طول ناحيه تداخلي، دستورالعمل‌ قابليت اطمينان، طول 85 درصد، احتمال خطر.

185021

دانشگاه علم و صنعت ايران

عمران - راه و ترابري

دكتر حميد بهبهاني