بررسي كيفيت زندگي و عوامل مرتبط بر آن در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس دريافت كننده ي داروي ريتوكسيمب

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: كيفيت زندگي افراد مبتلا به MS منعكس كننده ي كيفيت اقدامات درماني و به خصوص وضعيت كمي و كيفي سيستم هاي حمايتي جامعه از آنان است. بدين ترتيب ارزيابي كيفيت زندگي و شناسايي عوامل تاثيرگذار بر آن، از اين نظر كه دانش پايه اي براي برنامه ريزي و فعاليت هاي علمي متناسب با نياز هاي بيماران و انتخاب درمان هاي باليني متناسب فراهم مي كند، اهميت پيدا مي كند. لذا اين مطالعه با هدف بررسي كيفيت زندگي بيماران مبتلا به MS دريافت كننده ي داروي ريتوكسيمب استان كردستان در سال 1398 صورت گرفت. مواد و روشها: جهت انجام مطالعه ي حاضر گروه مورد شامل 83 نفر از بيماران MS دريافت كننده ي داروي ريتوكسيمب در شهر سنندج در سال 98 بودند كه پرسشنامه هاي WHOQOL-BREF را دريافت كردند. بيماران در مراجعه اي كه جهت ويزيت دريافت دارو داشتند،پرسشنامه را تكميل كردند. اين روند تا تكميل پرسشنامه ها در 83 نفر ادامه پيدا كرد. لازم به ذكر است كه هر شركت كننده قبل از شركت داده شدن در مطالعه، به وسيله ي يك نورولوژيست معاينه شده و نمره ي EDSS او تعيين شد. در نهايت، اطلاعات حاصل از پرسشنامه ها به صورت كد بندي شده وارد نرم افزارSPSS شده و تجزيه و تحليل شد. يافته ها: در مطالعه ي حاضر تعدا 83 بيمار مورد مطالعه قرار گرفتند كه ميانگين سني آنها 53/38 سال و در محدوده ي 22 تا 60 سال بودند. 7/33 درصد مرد و 3/66 درصد زن بودند. 7/74 درصد با سواد و 3/25 درصد بي سواد بودند. 7/74 درصد متاهل و 3/25 درصد مجرد بودند. 9/34 درصد شاغل و 1/65 درصد بيكار بودند. 1/24 درصد روستايي و 9/75 درصد شهري بودند. ميانگين نمرات زيرمقياس هاي كيفيت زندگي در افراد مورد مطالعه به ترتيب زير بود: لازم به ذكر است كه نمرات در طيف 0 تا 100 قرار دارند. ميانگين زيرمقياس سلامت جسمي 26/49، ميانگين زيرمقياس سلامت روان 84/47، ميانگين زيرمقياس روابط اجتماعي 79/58، ميانگين زيرمقياس سلامت محيط 41/52 و ميانگين زيرمقياس كيفيت زندگي كلي 24/49 بود. ميانگين نمرات EDSS در افراد مورد مطالعه 22/2 بود. نتيجه گيري: بر اساس مطالعه ي حاضر، كيفيت زندگي بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس در تمام جنبه ها و نيز ميزان ناتواني آن ها در حد متوسط قرار دارد. مطالعه ي حاضر همچنين نشان داد كه جنس، وضعيت تاهل و محل سكونت بيماران، تاثيري بر كيفيت زندگي و ميزان ناتواني آنان ندارد اما سطح تحصيلات بالاتر و شاغل بودن بيماران سبب كيفيت بهتر زندگي (بويژه در جنبه هاي سلامت جسمي و سلامت روان در ارتباط با شغل) و ميزان ناتواني كمتر مي شود. نتيجه ي ديگري كه از اين مطالعه به دست آمد اين بود كه با افزايش ميزان ناتواني افراد، كيفيت زندگي آن ها كاهش مي يابد. و در نهايت اين نتيجه به دست آمد كه با افزايش سن افراد، كيفيت زندگي آنان كاهش مي يابد. كلمات كليدي: مولتيپل اسكلروزيس؛ كيفيت زندگي؛ ناتواني؛ ام اس

179955

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

دينا معتمدي