بررسي دموگرافيك و شيوع درگيري عروقي در بيماران تاكاياسو در بيمارستان شريعتي تهران و رازي رشت در سال 1397

رشت

هدف: آرتريت تاكاياسو يك واسكوليت نادر است كه بيشتر آئورت و شاخه هاي اصلي آن و همچنين عروق كوچك را درگير مي كند. با توجه به قوميت هاي مختلف و توزيع آرتريت تاكاياسو در سراسر جهان ، الگوهاي مختلف درگيري عروقي گزارش شده است. در مطالعه حاضر ، هدف ما گزارش دادن مشخصات دموگرافيك ، تظاهرات باليني و الگوي درگيري عروقي بيماران تاكاياسو ايراني از دو مركز دانشگاهي است. متد و روش ها: كار حاضر يك مطالعه مقطعي، گذشتهنگر بر روي 82 بيمار تاكاياسو است كه در دو مركز دانشگاهي انجام شده است. همه بيماران از معيارهاي كالج آمريكايي روماتولوژي 1990 براي طبقه بندي آرتريت تاكاياسو برخوردار بودند. همه متغيرهاي مورد مطالعه ، از جمله ويژگي هاي دموگرافيك ، تظاهرات باليني ، طبقه بندي آنژيوگرافي ، اكوكارديوگرافي و رژيم درماني ، از سوابق پزشكي قبلي استخراج شده است. نتيجه: اين مطالعه شامل 82 بيمار مبتلا به آرتريت تاكاياسو بود. نسبت زن به مرد 5.91: 1 بود. ميانگين سني در شروع بيماري 82/9 ± 76/30 سال بود. برجسته ترين علائم خستگي (87/54 درصد) بود. از طرف ديگر ، بيشترين علامت در معاينه بدني ضعف يا عدم وجود نبض بود (26/79 درصد). نوع V و I شايعترين طبقه بندي آنژيوگرافي بودند (41.09٪). شايعترين رگ تحت تأثير TA شريان ساب كلاوين چپ (94/77٪) بود. نتيجه گيري: يافته هاي ما به وضوح نشان داد كه بيماران ايراني سن شروع كمتري در شروع بيماري دارند و جنسيت مونث غلبه قابل توجهي در اين بيماري دارد. تحقيقات ما نشان داد كه بيماران مرد جوانتر بوده و عوارض شديدتري را نيز تجربه كردند. اين مطالعه گزارش داد كه نوع V و I شايع ترين انواع الگوي درگيري تاكاياسو در ايران هستند.

179874

علوم پزشكي گيلان