بررسي فراواني تظاهرات دهاني و فكي- صورتي در بيماران مبتلا به اسكلروز سيستميك در استان گيلان در سال‌هاي 99-1398

بندرانزلي

مقدم: SSC ناتوان كننده‌ترين و كشنده‌ترين بيماري روماتيسمي است. اين بيماري تظاهرات گسترده‌اي در دهان و فك و صورت دارد اغلب اين بخش از اختلالات به دليل توجه بيشتر به ساير علائم عمومي بيماري تشخيص داده نشده و يا مورد توجه قرار نمي‌گيرد. هدف از اين مطالعه تعيين فراواني تظاهرات دهاني، صورتي، فكي در بيماران مبتلا به اسكلروز سيستميك در استان گيلان در سال 99-1398 بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي تحليلي به¬صورت مقطعي بر روي 45 بيمار مبتلا به اسكلروز سيستميك انجام شد. معيار ورود ابتلا به اسكلروز سيستمك و رضايت براي شركت در مطالعه بود. افراد داراي مشكلات حركتي و فلج مغزي از مطالعه خارج شدند. تظاهرات دهاني صورتي شامل ايندكس¬هاي پريودنتال، خشكي دهان، فاصله‌ي بين ‌انسيزالي، فاصله بين دو گوشه لب، تلانژكتازي دهاني و صورتي و DMF مورد ارزيابي قرار گرفت. داده¬هاي آماري با استفاده از نرم¬افزار spss نسخه 24 و آزمون هاي آماري Mann-Whitney U (05/0P<)، Pearson Chi-Square، Fisher's Exact Test، ANOVA و Spearman correlation مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: 4/44 درصد افراد شركت كننده خشكي دهان داشتند. ميانگين فاصله بين‌انسيزالي 8±10/37 ميلي¬متر و ميانگين فاصله عرضي بين دو گوشه لب 56/6±19/43 بود. ميانگين DMF در افراد 89/8±13/16 بود. 11/51 درصد تلانژكتازي دهاني داشتند. بين سن با از دست رفتن اتصالات لثه‌اي (009/0=p) و وجود تلانژكتازي دهاني (033/0=p) و DMF (039/0=p) ارتباط معناداري مشاهده شد. بين جنس با از دست رفتن اتصالات لثه¬اي (009/0=p) ارتباط معنادار وجود داشته و در مردان بيشتر بود. با افزايش مدت ابتلا به بيماري به¬طور معني¬داري فاصله بين اينسايزالي كاهش يافته (011/0=p) و تلانژكتازي دهاني افزايش مي¬يافت (001/0>p) نتيجه‌گيري: باتوجه فراواني تظاهرات دهاني صورتي در بيماران مبتلا به اسكلروز سيستميك، آشنايي و تشخيص زودهنگام اين نشانه¬ها كه گاهي مي‌تواند اولين نشانه تشخيصي بيماري باشد مهم بوده و مي¬توان با ارجاع به موقع و همكاري تيمي گروه پزشكي و دندانپزشكي به درمان به موقع و كاهش مشكلات و عوارض بيماري كمك نمود.

176763

علوم پزشكي گيلان