بررسي مقايسه اي دو محلول دهانشويه در درمان افزايش حساسيت عاجي حاصل از درمان غيرجراحي پريودنتال در بيماران مراجعه¬كننده به كلينيك دندانپزشكي دانشكده پرديس بين¬الملل انزلي در سال 1398

بندرانزلي

مقدمه و هدف: درباره اينكه دهانشويه كردن شير مي¬تواند افزايش حساسيت عاجي حاصل از درمان¬هاي غيرجراحي پريودنتال (SRP) را در افراد مبتلا به پريودنتيت مزمن بهبود بخشد، شواهد بسيار محدود است. هدف مطالعه حاضر مقايسه اثر شير به عنوان دهانشويه با يك دهانشويه شيميايي ضد حساسيت موجود در بازار (Misswake) در كاهش ازدياد حساسيت عاجي حاصل از SRP در بيماران مبتلا به پرودنتينت مزمن متوسط تا شديد بود. روش انجام كار: در اين مطالعه مداخله¬اي، بطور تصادفي بيماراني مبتلا به پريودنتيت مزمن متوسط تا شديد انتخاب و تحت SRP قرار گرفتند. پس از دو روز افزايش حساسيت عاجي آن¬ها اندازه¬گيري شد و 70 نفر از آن-هايي كه افزايش حساسيت عاجي شديد (4DH=) داشتند به دو گروه تقسيم شدند. در گروه A به بيماران توصيه شد تا شير موجود در بازار با دما اتاق و در گروه B نيز از دهانشويه ضدحساسيت موجود در بازار (Misswake) را دهانشويه كنند. در جلسات ويزيت (روز4 و 7 و 10 و 15 و 30) ميزان افزايش حساسيت عاجي بيماران اندازه-گيري و ثبت شد. براي مقايسه ميزان افزايش حساسيت عاجي موجود در جلسات ويزيت مختلف بين دو گروه از آزمون Independent T-test استفاده شد. نتايج: مطالعه حاضر نشان داد كه هر دو گروه كاهش چشمگيري در افزايش حساسيت عاجي در روزهاي پانزدهم و سي¬ام داشتند. در گروه شير، 11 بيمار در روز پانزدهم و 29 بيمار در روز سي¬ام بهبودي كامل افزايش حساسيت عاجي داشتند كه اين در حالي است كه در گروه (Misswake) 8 بيمار در روز پانزدهم و 27 بيمار در روز سي¬ام بهبودي كامل افزايش حساسيت عاجي داشتند. بنابراين افراد بيشتري در گروه شير از فوايد آن بهره¬مند شدند. اگرچه در بين تمامي جلسات اختلافات معني¬دار نبود. نتيجه¬گيري: شير به عنوان يك ماده ارزان و در دسترس است كه مي¬تواند افزايش حساسيت عاجي حاصل از SRP را به ميزان چشمگيري كاهش دهد و باعث كمك شاياني در بهبود كيفيت زندگي بيماران شود.

176605

علوم پزشكي گيلان