بررسي مقايسه‌اي تأثير روش‌هاي مختلف آماده‌سازي سطحي روكش‌هاي زيركونياي مونوليتيك بر استحكام باند برشي آن‌ها به براكت‌هاي ارتودنسي فلزي و سراميكي

رشت

مقدمه: با توجه به افزايش تقاضاي بالغين به درمان ارتودنسي و مواجهه با رستوريشن‌هاي مونوليتيك زيركونيايي، داشتن اطلاعات در مورد ترجيح استفاده از براكت فلزي يا سراميكي و روش آماده‌سازي سطحي مناسب جهت دستيابي با استحكام باند قابل قبول الزامي است. هدف: ارزيابي تاثير روش‌هاي مختلف آماده¬سازي سطحي و جنس براكت ارتودنسي بر استحكام باند برشي به رستوريشن زيركونياي مونوليتيك High translucent مواد و روش اجرا: تعداد 248 نمونه‌ي ديسك شكل زيركونيا براساس جنس براكت مورد استفاده در دو گروه فلزي و سراميكي قرار گرفتند. سپس نمونه‌هاي هرگروه براساس روش آماده‌سازي سطحي، به چهار زيرگروه‌ تقسيم شدند (31n=): گروه كنترل (C) كه هيچ‌گونه آماده‌سازي سطحي بر روي آن‌ها صورت نگرفت؛ گروه (S) كه براي آن‌ها سندبلاست صورت گرفت؛ گروه (CO) كه براي آن‌ها از كجت استفاده شد؛ و گروه (L) كه براي آن‌ها تابش ليزر CO2 صورت گرفت. خشونت سطحي متوسط (Ra) اندازه‌گيري شد. پس از باندينگ و متعاقب آن ترموسايكلينگ، استحكام باند برشي مورد ارزيابي قرار گرفت. آناليز داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي Two-way ANOVA model، توكي، كروسكال واليس با مقايسات دو به دو من- ويتني با اصلاح بون فروني و آزمون دقيق فيشر انجام شد (05/0 α=). نتايج: ميانگين Ra در روش‌هاي آماده سازي مختلف تفاوت معناداري داشت (001/0>p). بين روش sandblast با cojet تفاوت معناداري وجود نداشت (754/0=P)، در حالي¬كه بين ساير مقايسات دو به دو تفاوت معنادار مشاهده شد (001/0>P). نوع براكت، روش آماده‌سازي سطحي و اثر تقابلي آن‌ها بر روي استحكام باند اثر معناداري داشتند (001/0>P). براكت سراميكي باند شده به¬روش كجت داراي بيشترين استحكام باند و به¬ترتيب براكت‌هاي سراميكي گروه كنترل و باندشده به روش ليزر داراي كمترين استحكام باند بودند. نتيجه¬گيري: در رستوريشن‌هاي زيركونياي، استفاده از براكت سراميكي و انتخاب كجت جهت آماده‌سازي سطحي منجر به بيشترين استحكام باند مي‌شود. كليدواژه: ليزر CO2؛ آماده‌سازي سطحي؛ سراميكY-TZP ؛ براكت ارتودنسي

176543

گيلان