بررسي خودكارآمدي در مهارت هاي باليني و عوامل مرتبط با آن در دانشجويان پرستاري دانشگاه علوم پزشكي گيلان سال 1398

رشت

مقدمه: توجه به خودكارآمدي دانشجو جهت ارزشيابي مهارت هاي باليني مفيد است چرا كه ارزيابي دانشجو از نظر خودكارآمدي راه حل مناسبي جهت پيش بيني مهارت باليني است. همچنين، عملكرد باليني دانشجويان كارورز در عرصه از اهميت خاصي برخوردار مي باشد ، چرا كه بايد بتوانند آنچه را كه در طول تحصيل فراگرفتند، بطور مستقل در عمل به كار بگيرند. از اين رو، مطالعه حاضر با هدف تعيين ميزان خودكارآمدي در مهارت هاي باليني و عوامل مؤثر بر آن در بين دانشجويان پرستاري دانشگاه علوم پزشكي گيلان انجام گرديد. مواد و روشها: اين پژوهش از نوع تحليلي- مقطعي است. جامعه پژوهش شامل دانشجويان پرستاري در عرصه دانشگاه علوم پزشكي گيلان بوده كه تعداد 107 نفر به روش سرشماري به عنوان واحدهاي مورد پژوهش وارد مطالعه شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه اي شامل دو بخش؛ اطلاعات دموگرافيك و خودكارآمدي در مهارت هاي باليني جمع آوري گرديد. تجزيه و تحليل داده ها نيز با استفاده از آزمون هاي فريدمن، من ويتني، كروسكال واليس و ضريب همبستگي اسپيرمن و رگرسيون خطي، در نرم افزار spss نسخه 23 انجام شد. نتايج: نتايج نشان داد ميانگين كلي نمره خودكارآمدي در مهارت هاي باليني، 7.90±1.24بوده، كه بالاترين نمره مربوط به تزريق انسولين(9.50±1.05) و كمترين آن ها، مربوط به مهارت تغذيه از طريق گاستروستومي اندوسكوپيك(5.42±3.46) بود. در مقايسه ي نمره ي كل خودكارآمدي در مهارت باليني برحسب متغيرهاي فردي-اجتماعي، بين خودكارآمدي و سن (p=0.007 ،r=0.257) و نيز خودكارآمدي و وضعيت سكونت(p=0.010) ارتباط معنادار مشاهده شد. همچنين، برحسب متغيرهاي تحصيلي، خودكارآمدي در مهارت هاي بالبني با متغيرهاي علاقمندي به رشته ي پرستاري(p=0.009)، ترم تحصيلي(p=0.036)، سابقه كار دانشجويي(p=0.010)، تعداد واحدهاي باليني گذرانده شده(p=0.036، r=0.203) و مدت زمان كار دانشجويي(p=0.0001،r=0.333) مرتبط بود. مدت زمان كار دانشجويي(Beta=0.297) نيز بعنوان قوي ترين عامل پيش بيني كننده معرفي شد. نتيجه گيري: در اين مطالعه، مدت زمان كار دانشجويي، علاقمندي به رشته ي پرستاري و وضعيت سكونت به عنوان عوامل پيش بيني كننده ي خودكارآمدي در مهارت هاي باليني معرفي گرديد. بنابراين، احتمالا ًبا افزايش هر چه بيشتر حضور دانشجويان در محيط باليني حرفه اي، تا حد زيادي به رشد خودكارآمدي آن ها در انجام مهارت هاي باليني كمك خواهد كرد و به نظر مي رسد با علاقمندسازي دانشجويان به رشته، خودكارآمدي آن ها نيز تقويت شود، كه اين امر مستلزم بكارگيري روش هاي نوين و برنامه ريزي هاي جدي تر در آموزش پرستاري، خاصه آموزش باليني مي باشد. همچنين، احتمال مي رود تعاملات بيشتر دانشجويان در خوابگاه، سبب بهبود عملكرد آن ها در محيط باليني و تقويت خودكارآمدي نيز مي گردد، پس از اين نتيجه در جهت افزايش تعامل سازنده دانشجويان سال هاي مختلف با يكديگر، در خوابگاه توصيه مي شود. كليدواژه ها: خودكارآمدي، مهارتهاي باليني، دانشجويان پرستاري ، اطمينان به خود و خودكارآمدي در مهارتهاي باليني

176489

علوم پزشكي گيلان