بررسي رابطه اضطراب كرونا و خستگي شغلي با نقش تعديلي تاب¬آوري در پرستاران مراكز آموزشي درماني رشت در بهار 1400

رشت

مقدمه شيوع همه¬گيري كرونا تجربه اي تروماتيك براي كاركنان كادر درمان در سراسر جهان بوده است و ميتواند به عنوان ريسك فاكتوري مستقل براي ايجاد استرس در كاركنان سلامت در نظر گرفته شود. پرستاران تجربه استرس شغلي زيادي ممكن است تجربه كنند كه بر سلامتي آنان تأثير منفي بگذارد كه لازم است عوامل مرتبط با آن مورد بررسي قرار گيرد. بر اين اساس ، مطالعه حاضر با هدف بررسي ارتباط اضطراب كرونا با تاب آوري و خستگي شغلي در پرستاران بيمارستان هاي رازي و پورسينا رشت انجام شد. روش‌ها اين مطالعه مقطعي_تحليلي در بين پرستاران مركز آموزشي پورسينا و رازي انجام شد. حجم نمونه براي اين مطالعه 140 نفر محاسبه شدكه از هر بيمارستان 70 نفر انتخاب شد .جهت جمع¬آوري داده¬ها از فرم اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس اضطراب بيماري كرونا (علي پور و همكاران، 1398) پرسشنامه خستگي شغلي سـوئدي (SOFI) و مقياس تاب آوري كونور و ديويدسون (2003) (CD-RIS) استفاده شد. تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS23 و آزمون هاي آماري ضريب هم بستگي پيرسون و رگرسيون تعديلي انجام شد. نتايج نتايج نشان داد كه بين اضطراب كرونا و خستگي شغلي رابطه مستقيم وجود دارد (0001/0=P، 401/0=r). بين تاب آوري و خستگي شغلي رابطه معكوس وجود دارد (041/0=P، 173/0-=r). همچنين نتايج نشان داد كه بين اضطراب كرونا و تاب آوري رابطه معكوس وجود دارد (0001/0=P، 423/0-=r). نتايج رگرسيون سلسله مراتبي نشان داد كه در مدل اول، نقش متغير اضطراب كرونا در پيش بيني خستگي شغلي معنادار است (0001/0=p، 388/0=بتا)، اما در مدل تعديل¬گر، هيچ يك از متغيرها معنادار نيستند، به عبارت ديگر متغير تاب آوري نقش تعديلي بين اضطراب كرونا و خستگي شغلي بازي نمي كند. نتيجه گيري بر اساس نتايج بدست آمده، هرچقدر اضطراب كرونا در بين پرستاران افزايش يابد، ميزان خستگي شغلي نيز به همان نسبت افزايش خواهد يافت و هر چقدر تاب آوري افزايش پيدا مي¬كند، به همان اندازه خستگي شغلي در پرستاران كاهش مي¬يابد. واژه‌هاي كليدي: پرستاران، خستگي شغلي، تاب آوري، اضطراب، كروناويروس

167555

علوم پزشكي گيلان