بررسي رابطه اضطراب كرونا و فرسودگي شغلي با نقش تعديلي خود پنداري حرفه اي در پرستاران مراكز آموزشي درماني رشت در بهار 1400

رشت

اهداف شيوع همه¬گيري كرونا مي¬تواند نقش موثري بر عملكرد پرستاران داشته باشد كه لازم است عوامل مرتبط با آن مورد بررسي قرار گيرد. بر اين اساس ، مطالعه حاضر با هدف بررسي ارتباط خودپنداري حرفه اي و اضطراب كرونا با فرسودگي شغلي در پرستاران بيمارستان هاي پورسينا و رازي رشت انجام شد. روش‌ها اين مطالعه مقطعي – تحليلي در جامعه آماري پرستاران بيمارستان هاي پورسينا و رازي رشت در سال¬ 1400 انجام شد. در اين مطالعه حجم نمونه بر اساس فرمول 140 نفر محاسبه شد كه از هر يك از مراكز 70 نفر انتخاب شد. جهت جمع¬آوري داده¬ها از فرم اطلاعات جمعيت شناختي، پرسشنامه استاندارد خود پنداره پرستاري (كوين، 2001)، پرسشنامه فرسودگي شغلي (مزلچ، 19381) و مقياس اضطراب بيماري كرونا (علي پور و همكاران، 1398) استفاده شد. با توجه به يافته¬هاي مطالعه اوليه با .d=3.8 و =13.84σ حجم نمونه مورد نياز برابر 140 نفر محاسبه شد. داده هاي گردآوري شده در دو دسته توصيفي و استنباطي بودند و نرماليته بودن متغير هاي كمي با استفاده از آزمون شاپيرو ويلك تعيين شد و از روش هايي مانند درصد گرفتن، ميانگين، فراواني و انحراف معيار استفاده شد. داده هاي گردآوري شده با استفاده از نرم افزار آماري SPSS-23 تحليل شدند. نتايج نتايج نشان داد كه بين اضطراب كرونا و فرسودگي شغلي رابطه مستقيم وجود دارد (0001/0=P، 508/0=r). بين فرسودگي شغلي و خودپنداري حرفه اي رابطه معكوس وجود دارد (0001/0=P، 025/0=r). نتايج رگرسيون نشان داد كه اضطراب كرونا و خودپنداري حرفه اي در پيش بيني فرسودگي شغلي معنادار است اما متغير خودپنداري حرفه اي نقش تعديلي بين اضطراب كرونا و فرسودگي شغلي ندارد. نتيجه گيري بر اساس نتايج بدست آمده، هرچقدر اضطراب كرونا در بين پرستاران افزايش يابد، ميزان فرسودگي شغلي نيز به همان نسبت بيشتر مي شود و هر چقدر خودپنداري حرفه اي افزايش پيدا مي¬كند، به همان اندازه فرسودگي شغلي در پرستاران كاهش مي¬يابد. واژه‌هاي كليدي : اضطراب كرونا، فرسودگي شغلي، COVID-19، پرستاري

167552

علوم پزشكي گيلان