عنوان
بررسي دقت راديوگرافي پري اپيكال موازي در تعيين سطح استخوان اطراف ايمپلنت در بيماران مراجعه¬كننده به يك مطب تخصصي پريو در رشت در سال 98
محل تحصيل
بندرانزلي
چكيده
زمينه و هدف: ايمپلنت¬هاي دنداني يكي از موفق¬ترين جنبه¬هاي دندانپزشكي نوين را تشكيل مي¬دهند با اين حال پيچيدگي¬هاي بيولوژي و تكنيكال اين درمان در مواردي موجب شكست درمان ايمپلنت مي¬شود. دقت راديوگرافي مورد استفاده براي بررسي تغييرات استخواني داراي اهميت بوده و با توجه به تناقضات ميان مطالعات مختلف در اين زمينه، اين مطالعه با هدف تعيين دقت راديوگرافي پري اپيكال موازي در تعيين سطح استخوان اطراف ايمپلنت در بيماران مراجعه¬كننده به يك مطب تخصصي پريو در رشت در سال 98 انجام شد.
روش كار: اين مطالعه به روش توصيفي - تحليلي با كد اخلاق 348/1398 بر روي 154 ايمپلنت انجام گرفت. با استفاده از چك ليست اندازه¬هاي با استفاده از راديوگرافي و چروچ براي هر بيمار ثبت شد. اندازه¬ها براساس سگمن قدام و خلف، مرحله اول و دوم جراحي و سمت مزيال و ديستال دسته¬بندي شد. داده¬هاي پژوهشي وارد نرم¬افزار SPSS نسخه¬ي 21 گرديد و جهت بررسي نرمال بودن گروه¬ها از آزمون شاپيروويلك و يا كلموگروف اسميرنوف و براي بررسي نرمال بودن از روش توصيفي از شاخص¬هاي كشيدگي و چولگي استفاده شد. براي بررسي ميزان پايايي اندازه¬گيري¬ها از معيار Intraclass correlation و جهت مقايسه ميزان اندازه¬گيري شده با مقدار دقيق از روش بلاند آلتمن استفاده شد سطح معناداري در تمام آزمون¬ها 05/0 در نظر گرفته شد.
يافته¬ها: نتايج به دست آمده نشان داد كه به طور كلي در سمت مزيال و ديستال ميانگين اندازه¬ها كمتر از ميانگين اندازه¬هاي پروپ مي¬باشد. همچنين بررسي¬ها بر روي اثر گذاري سگمن و مرحله جراحي بر روي نتايج نشان داد كه هيچكدام از دو متغير بر روي دقت اندازه¬گيري موثر نبودند.
نتيجه¬گيري: نتايج ما پيشنهاد مي¬دهد كه استفاده از راديوگرافي اندازه¬ها را UNDERSTIMATE نشان مي¬دهد.
شماره ركورد
167329
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان