ارائه روابط تجربي - تحليلي جهت بررسي اثرات يخ زدگي بتن معمولي و بتن با مقاومت بالا

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان . دانشكده عمران

كارشناسي ارشد( سازه )

شكي نيست تخريب سازه هاي بتني بر اثر سيكلهاي يخزدن و آب شدن ، يكي از مسائل اساسي صنعت بتن سازي در مناطق سردسير محسوب مي گردد. تخريب بتن در اين مناطق اين پرسش را مطرح مي سازد كه آيا كاربرد بتن به عنوان يك ماده ساختماني در مناطق سردسير مفيد مي باشد يا خير. پارامترهاي زيادي بر دوام بتن معمولي و بتن با مقاومت بالا در مقابل يخبندان نقش دارند كه برخي شناخته شده و برخي هنوز ناشناخته باقي مانده اند، پاره اي تحت كنترل بوده و پاره اي ديگر خارج از كنترل مي باشند. از جمله عوامل ناشناخته شده و تحت كنترل ، مي توان به مواردي از قبيل مقدار آب مصرفي ، مقدار مواد سيماني ، نسبت آب به مواد سيماني ، حجم و نوع درشت دانه مصرفي ، شرايط عمل آوري، ميزان هواي بتن ، تعداد سيكلهاي يخزدن و آب شدن ، و... اشاره نمود. هدف از اين تحقيق ، بررسي امكان دستيابي به مدلهاي تجربي - رياضي جهت تبيين اثرات يخ زدگي بر بتن معمولي و بتن با مقاومت بالا مي باشد. در تحقيق حاضر مناسب ديده شد كه نقش مشخصات دو جزء درشت دانه و ملات را بر دوام بتن با مقاومت بالا در برابر يخبندان ، همچنين اثر هوادمي بر بتن و نقش ملات را بر دوام بتن معمولي در برابر يخبندان مورد بررسي قرار دهيم . در اين راستا نقش مقاومت فشاري درشت دانه ( آهكي و كوارتزيتي )، مقادير مختلف ميكروسيليس جايگزين (0، 5، 10 و 15 درصد)، و نسبت آب به مواد سيماني (25/0، 3/0 و 4/0) در كنار تعداد سيكلهاي ذوب و انجماد روي دوام بتن با مقاومت بالا در برابر يخبندان مورد بررسي قرار گرفت . همچنين به بررسي نقش مقادير مختلف نسبت آب به سيمان (5/0، 6/0، 7/0 و 8/0) و ميزان هوا ( 3، 5/4، 6 و 5/7 ) در كنار تعداد سيكلهاي يخزدن و آب شدن روي دوام بتن معمولي در برابر يخبندان همت گماشته شد. در مجموع 288 نمونه بتن معمولي و 432 نمونه بتن با مقاومت بالا ساخته و تحت آزمايش ذوب و انجماد بر اساس استاندارد ASTM C666Bقرار گرفتند..

11908

مهندسي عمران

دانشگاه صنعتي اصفهان

داود مستوفي نژاد